Toen ik mijn broer Daan na jaren weer zag, was hij niet meer dan een schaduw van zichzelf, maar het lot – of misschien mijn plichtsgevoel – dwong me hem op te nemen. Onze familiegeschiedenis hing als een donkere wolk boven het huis, maar toch groeide er door de zorg die ik bood, langzaam een fragiel begrip tussen hem en mama. Nu vraag ik me af: was mijn inzet echt uit liefde… of slechts een zware schuld die nooit van mijn schouders zou vallen?