Ik was verpleegkundige, maar thuis leefde ik jarenlang alsof ik voor elke ademhaling toestemming moest vragen. Mijn man beheerste mijn geld, mijn telefoon en mijn tijd, tot mijn zus mij hielp inzien dat zorg dragen voor anderen niet betekende dat ik mezelf moest opofferen. Door te vertrekken en de scheiding aan te vragen, begon ik moeizaam mijn waardigheid en zelfstandigheid terug te eisen.
In deze getuigenis neem ik je mee naar een sleutelmoment in mijn leven als verpleegkundige in een Brussels ziekenhuis. Terwijl ik worstel met het verlies van een patiënt en de spanningen binnen mijn familie, bots ik op de grenzen van mijn eigen draagkracht. Mijn verhaal is er één van liefde, schuld, en de vraag of je ooit écht kan loslaten.
Ik ben Marleen, een verpleegkundige van 56 jaar in een klein Vlaams ziekenhuis. Mijn leven werd getekend door verlies, maar ook door de kracht om anderen te inspireren, zelfs wanneer alles hopeloos leek. Dit is het verhaal van hoe ik, ondanks mijn eigen verdriet, een team van uitgeputte chirurgen opnieuw leerde vechten voor hun patiënten.