Mijn naam is Helena Karolina. In deze beklemmende dag in Gent, terwijl mijn zoon Piotr wanhopig op de voordeur bonkt, zit ik verstijfd in mijn oude zetel. Mijn handen trillen rond een koude tas koffie, terwijl ik worstel met schuld, verdriet en de vraag of ik ooit nog de moed zal vinden om hem binnen te laten.