Ik was te laat. Misschien zijn wij allemaal te laat, als het erop aankomt. Mijn naam is Els De Smet, en die ochtend in de wachtkamer besefte ik dat sommige ontmoetingen te veel gewicht dragen, te veel vragen achterlaten.
Ik ben Maria, geboren en getogen in een klein Vlaams dorpje, en nu, op de vooravond van Nieuwjaar, zit ik in een rusthuis in de schaduw van de Vlaamse Ardennen. Terwijl de sneeuw zachtjes tegen het raam tikt, wacht ik samen met de andere bewoners op een teken van onze kinderen, hopend op een bezoek dat misschien nooit zal komen. Mijn hart is verscheurd tussen hoop en teleurstelling, en de stilte in de gangen doet pijn, maar diep vanbinnen blijf ik dromen van verzoening en warmte.
