Mijn verhaal begint op het moment dat ik mijn gezin verliet omdat ik koste wat kost een zoon wilde. Vijftien jaar later, wanneer alles wat ik opgebouwd had in duigen valt, besef ik pas wat ik verloren heb. Nu rest mij enkel spijt en de vraag of vergeving nog mogelijk is.
Mijn vader verdween toen ik zes was, en nu, dertig jaar later, staat hij plots weer in mijn leven. Zijn onverwachte terugkeer brengt oude wonden naar boven, net wanneer hij in het ziekenhuis belandt. In deze emotionele rollercoaster botsen familiegeheimen, onverwerkte pijn en de vraag of vergeving mogelijk is.
Toen ik het telefoontje kreeg uit het woonzorgcentrum, voelde de naam van mijn vader, Wouter De Smet, als een verre echo. Mijn leven in Gent werd plots op zijn kop gezet door herinneringen en oude wonden. Dit is het verhaal van alles wat we nooit tegen elkaar zeiden, en hoe stilte soms luider klinkt dan woorden.
Op de laatste dag van de krokusvakantie neem ik mijn zoon mee naar het ijsschaatsen in Gent. Terwijl het zonlicht weerkaatst op het ijs, probeer ik een gesprek aan te knopen over ons gezin, maar oude wonden en misverstanden komen bovendrijven. Die dag verandert alles tussen ons, en ik vraag me af of we ooit echt naar elkaar kunnen luisteren.