Wat We Verloren Zijn

Wat We Verloren Zijn

Op een druilerige novemberavond hoor ik de stem van mijn zus, Els, trillen van onzekerheid aan de andere kant van de tafel. Haar geheim weegt zwaar op mijn hart, want ik voel hoe het cement van ons gezin langzaam begint te scheuren. Elk woord, elke blik, daagt mij uit om na te denken over wie ik echt ben, en hoe ver mijn liefde kan reiken.

Waar hoor ik thuis?

Mijn verhaal begint op een druilerige avond in Gent, met het felle stemgeluid van mijn moeder dat weerkaatst tegen de oude stenen muren. Terwijl haar stem mijn eigen vragen overstemt, komt het besef dat ik hier, in mijn eigen familiale cocon, misschien wel het grootste gevoel van eenzaamheid ervaar. Wat volgt, zijn maanden vol zwijgzame etentjes, bittere verwijten en een verscheurende twijfel: blijf ik voor het gezin, of mag ik eindelijk voor mezelf kiezen?