Vandaag stond ik met een bonzend hart voor de deur van mijn zoon, Pieter. De spanning tussen ons is al maanden te snijden, en ik voel me verloren in het huis waar ik ooit thuis was. Terwijl ik wachtte op zijn reactie, dacht ik na over alles wat ons uit elkaar heeft gedreven.
Mijn naam is Katrien. Jarenlang werkte ik als poetsvrouw in Brussel, elke cent naar huis in Lokeren gestuurd, overtuigd dat ik zo een betere toekomst bouwde voor mijn kinderen en mijn man. Maar toen ik eindelijk terugkeerde, wachtte me enkel stilte, kilte en een verraad dat mijn hart brak.
Mijn familie verwacht dat ik terugkeer naar het ouderlijk huis in West-Vlaanderen, maar mijn hart verlangt naar een eigen leven in Gent. In pijnlijke gesprekken met mijn moeder, zus en broer botsen hun verwachtingen met mijn dromen. Elke oproep en elk bezoek aan het dorp doet me beseffen dat sommige keuzes altijd pijn zullen doen.
Mijn naam is Egon, en op een regenachtige avond in Gent werd mijn leven voorgoed veranderd door een geheim dat mijn grootouders jarenlang verborgen hielden. Wat begon als een onschuldige familiebijeenkomst, ontaardde in een pijnlijke confrontatie met het verleden, vol verwijten, liefde en onuitgesproken verlangens. Nu vraag ik me af of het ooit mogelijk is om echt thuis te komen.