Mijn naam is Evelien D’Haese, en de avond dat alles kantelde, hoor ik nog in echo’s door mijn hoofd bonzen: “Wie denk je dat je bent, Evelien? Alles draait altijd rond u!” Mijn moeder schreeuwde het uit, en ik voelde een snijdende pijn tussen mijn verlangen naar zelfstandigheid en mijn loyaliteit aan de familie. Wat verloren ging die nacht? De vanzelfsprekende warmte van samenhorigheid en het geloof dat er een plek voor mij was, ongeacht wie ik werd.