Die zaterdagochtend zat ik al met trillende handen aan het stuur, de straat van mijn jeugd huis binnenrijdend. Moest ik eindelijk de moed bijeenrapen om mama’s spullen op te ruimen, drie maanden na haar dood – ik was er niet klaar voor, maar iets in mij dreef me naar binnen. Alles was verlaten, het rook naar stilstand, en elk geluidje trok aan mijn zenuwen.