Vanaf het moment dat ik hoorde dat mijn broer Ivan er niet meer was, voelde ik de grond onder mijn voeten wegzakken. Tussen het verdriet door worstel ik met Marija, mijn schoonzus, die elke herinnering aan hem voorzichtig het huis uit werkt. Het is alsof ik hem elke dag opnieuw verlies, terwijl ik wanhopig vecht om onze verhalen niet uit te wissen.
Die zaterdagochtend zat ik al met trillende handen aan het stuur, de straat van mijn jeugd huis binnenrijdend. Moest ik eindelijk de moed bijeenrapen om mama’s spullen op te ruimen, drie maanden na haar dood – ik was er niet klaar voor, maar iets in mij dreef me naar binnen. Alles was verlaten, het rook naar stilstand, en elk geluidje trok aan mijn zenuwen.
Op een druilerige zaterdagochtend trok ik, achtjarige Lotte Peeters, alleen naar de veiling van afgedankte politiehonden in Mechelen. Sinds de dood van mijn mama, inspecteur Els Peeters, had ik geen woord meer gesproken. Wat er die dag gebeurde, veranderde niet alleen mijn leven, maar ook dat van iedereen die erbij was.