Ik ben Éva, en op een dag veranderde mijn hele leven tijdens een dramatische ochtend op weg naar het werk. Mijn man, Jan, bleef ondanks alles aan mijn zijde en leerde zelfs mijn haar vlechten zodat ik me mooi kon blijven voelen. Dit is ons waargebeurde verhaal over groeien ondanks verlies, en hoe liefde en veerkracht ons samen wisten te houden.
Ik ben Els, een jonge vrouw uit een klein dorpje in de Vlaamse Ardennen. Na het overlijden van papa moest mama alleen voor mijn broer Pieter – die in een rolstoel zit – en voor mij zorgen. Toen onze enige auto het begaf, besloot ik met lood in de schoenen aankloppen bij meneer Dierickx, de gefortuneerde buurman die ons leven voorgoed zou veranderen.
Het was al donker buiten en mama was nog steeds niet thuis. Ik, Julia, zat in mijn rolstoel en probeerde haar te bereiken, maar haar telefoon stond uit. Die avond veranderde alles in ons kleine appartement in Gent.
Mijn verhaal begint op de avond van het galabal, waar ik in een rolstoel aankwam, gebracht door mijn papa in onze oude, rammelende bus. Terwijl anderen uitstapten uit blinkende wagens, voelde ik me onzeker, maar de liefde en trots van mijn vader gaven mij kracht. Wat volgde was een avond vol confrontaties, onverwachte steun en een diepe reflectie over familie, schaamte en echte trots.
Het was al aan het schemeren en mama was nog steeds niet thuis. Ik, Ilona, zat in mijn rolstoel en probeerde haar te bellen, maar kreeg alleen een onbekende stem te horen. Die avond veranderde alles, en ik moest leren omgaan met verlies, wanhoop en de kracht vinden om verder te gaan.