Het begon allemaal die avond na het familiefeest ter ere van mijn grootmoeder’s vijfenzeventigste verjaardag, terwijl we samen aan de keukentafel zaten. De stilte, gevuld met thee en restjes kaastaart, werd bruusk doorbroken door nieuws en een ongeluk dat ons leven voorgoed veranderde. Die nacht onder de regen, waar ik trouw dacht mijn jas over te trekken en toch struikelde — vanaf dat moment was niets nog hetzelfde.
Op een gure herfstdag vlucht ik, Véronique, een kleine supermarkt binnen om te schuilen voor de regen. Wat begint als een gewone avond, verandert door onverwachte ontmoetingen en oude familieconflicten in een keerpunt in mijn leven. Terwijl de regen buiten blijft vallen, ontdek ik dat geluk soms schuilt in de meest onverwachte momenten.
Ik stond in de regen in een park in België en hoorde een piepend geluid dat niet bij de wind hoorde. Toen ik dichterbij kwam, zag ik een moederhond, Luna, die haar pups met haar eigen lijf probeerde warm te houden op een doorweekte deken. Wat ik die nacht deed, zette mijn gezin onder druk, legde een pijnlijke waarheid bloot over achterlating, en veranderde Luna’s leven voorgoed.
Op een kille, natte novemberavond loop ik, Pieter Van den Broeck, door de gietende regen naar het kerkhof van ons dorp. Mijn hart bonkt in mijn keel, want vandaag neem ik afscheid van mijn moeder, met wie ik jarenlang een moeizame relatie had. Terwijl de modder aan mijn schoenen kleeft en de wind mijn gedachten door elkaar rammelt, worstel ik met schuld, spijt en de hoop op vergeving.
Ik neem je mee in mijn leven, waar katten, mannen en tulpen de rode draad vormen. In het hart van Brussel worstel ik met familieconflicten, eenzaamheid en de zoektocht naar liefde. Mijn verhaal is er één van verlangen, verlies en hoop, met de geur van natte aarde en het geluid van regen op het raam als constante metgezellen.