‘Waar ga je nu alweer naartoe, Lien?’ Die woorden van mijn moeder sneren nog steeds door mijn hoofd. Ik had haar niets kunnen uitleggen over de paniek in mijn borstkas, over het feit dat de vaste grond onder mijn voeten was verdwenen. Mijn leven, altijd zo ordelijk, stortte in één maand als kaarten in elkaar, en nu stond ik voor beslissingen waar geen enkele handleiding in heel Vlaanderen mij op voorbereid had.