Mijn naam is Annelies De Smet en vandaag, op een druilerige donderdagnamiddag, voel ik hoe de muren van mijn Leuvense woning dichter op mij komen te staan. Terwijl de regen tegen het raam tikt, val ik steeds dieper in de geur van natte aarde en aangebakken koffie. In de kille stilte verdrink ik in de pogingen om iedereen – vooral mezelf – tevreden te stellen, balancerend tussen familietradities en mijn prille poging tot zelfbehoud.
Vanaf het moment dat mijn moeder riep dat ik haar teleurgesteld had, wist ik dat mijn façade begon te barsten. Mijn leven in Gent leek perfect: een goede job, een lieve vriend, en altijd klaar om iedereen te plezieren. Maar onder die glimlach schuilde een storm van onzekerheid, familiedruk en het verlangen om eindelijk mezelf te mogen zijn.
Mijn naam is Lotte Peeters, 29 jaar, en ik ben opgegroeid in een klein dorpje nabij Mechelen. Mijn leven lijkt op papier perfect: een goede job als leerkracht, een lieve vriend, en een hechte familie. Maar achter gesloten deuren worstel ik met de druk om altijd de ideale dochter, vriendin en collega te zijn.
