Vandaag zat ik op de bus, starend naar de grijze straten van Mechelen, met een ontslagbrief in mijn handtas. Mijn schoondochter, die sinds kort mijn leidinggevende was, had me zonder pardon ontslagen. Ik probeer te begrijpen hoe het zover is kunnen komen, maar de pijn en het onbegrip blijven knagen.