Ik zit in de keuken van het ouderlijk huis, mijn handen om een dampende kop koffie gekruld, terwijl mijn moeder op me in praat. Haar woorden prikken als kleine naalden, diep in mijn huid. Alles in mij schreeuwt om verbinding, maar iedere blik, elke uitspraak, lijkt een uitnodiging voor meer verwijten, meer afstand.
Vanaf het moment dat ik hoorde: ‘Je moet jezelf niet zo opofferen, Maarten, niemand vraagt daar toch om?’, wist ik dat mijn leven een knooppunt bereikt had. Mijn verhaal slingert zich tussen het lawaai van mijn familie aan de keukentafel in Brugge en de kille stilte van een kamer waar alleen mijn eigen ademhaling verraadt dat ik besta. Terwijl ik terugblik op jaren van geven zonder grenzen, slaapt de angst om nooit écht gezien te worden als een schaduw over mijn schouders.