Mijn naam is Marek, en op een gure dinsdagavond stond ik daar – voor het afgeleefde flatgebouw in Borgerhout, het hart kloppend in mijn keel. Mijn vrouw, Sofie, was weer eens naar haar moeder gevlucht na een ruzie die veel meer was dan alleen een ‘kleine sprake van woorden’. Die avond zou alles kantelen, en geen enkele Belg die er niet iets in herkent: de stille strijd achter gesloten deuren, het gevoel dat je er enkel ‘bij mag horen’ zolang je van nut bent.