Ik zit in de keuken van het ouderlijk huis, mijn handen om een dampende kop koffie gekruld, terwijl mijn moeder op me in praat. Haar woorden prikken als kleine naalden, diep in mijn huid. Alles in mij schreeuwt om verbinding, maar iedere blik, elke uitspraak, lijkt een uitnodiging voor meer verwijten, meer afstand.
Mijn naam is Lotte Claes en ik neem je mee in een week die mijn leven verscheurde. De roep om altijd klaar te staan voor anderen, zelfs als ik zelf dreigde te breken, haalde de grenzen tussen liefde en opoffering compleet onderuit. In deze kwetsbare getuigenis ontrafel ik hoe de strijd tussen mijn verlangen naar erkenning, mijn eigen waardigheid en het aanbod aan onvoorwaardelijke steun leidde tot een confrontatie met mijn diepste angst: er niet bij horen.