Ik sta midden op het trottoir in een wijk waar ik normaal nooit kom, met mijn hart in mijn keel en één naam die ik al vier jaar niet hardop durfde hopen. Alles in mij schreeuwt dat ik me vergis, maar dat kleine hapje uit zijn linkeroor snijdt door mijn twijfel alsof het gisteren was. En terwijl de stad rond mij verder raast, komt hij naar mij toe en besef ik dat mijn leven al die tijd op pauze heeft gestaan.