Mijn naam is Marleen Peeters, 63 jaar. Heel mijn leven heb ik geprobeerd een goede moeder te zijn, eerlijk en niet bemoeizuchtig. Maar nu heeft mijn schoondochter me de toegang tot mijn enige kleinzoon ontzegd omdat ik niet wilde buigen voor haar eisen.
Toen mijn dochter me vroeg om op haar zoontje te passen, dacht ik dat het om een weekje ging. Maar al snel werd ik meegesleurd in een maalstroom van huishoudelijke taken, familieruzies en onverwerkte pijn. Nu vraag ik me af: wanneer mag een moeder eindelijk aan zichzelf denken?
Mijn dochter vroeg me om voor haar zoontje te zorgen terwijl zij in het ziekenhuis lag. Ik dacht dat ik haar leven kende, maar die dagen onthulden geheimen die mijn wereld op zijn kop zetten. Plots moest ik niet alleen familiale conflicten trotseren, maar ook mijn eigen twijfels over wat het betekent om moeder en grootmoeder te zijn.
Mijn verhaal begint op een regenachtige avond in Antwerpen, waar ik als moeder en grootmoeder worstel met de verwachtingen van mijn familie. Mijn schoondochter verlangt naar een kind, maar de financiële druk komt steeds weer bij mij terecht. Terwijl ik probeer iedereen gelukkig te houden, vraag ik me af wie er eigenlijk nog aan mij denkt.