Ik probeer mijn opleiding en mijn eigen huur te betalen terwijl mijn moeder steeds meer op mij rekent om haar rekeningen te redden. Wat begint als hulp uit liefde verandert in een verstikkende verwachting waarin ik mij schuldig voel telkens wanneer ik nee zeg. Uiteindelijk moet ik grenzen trekken, ook al voelt het alsof ik daarmee een stuk van mijn familie verlies.
Terwijl ik met klamme handen de vaat afdroog, hoor ik de woorden van mijn dochter opnieuw in mijn hoofd galmen. Ze zei me, recht in mijn gezicht: ‘Mama, soms schaam ik mij gewoon voor jou, omdat je mij nooit financieel hebt kunnen steunen zoals de ouders van Bart.’ Die zin heeft mij gebroken, dieper dan ik ooit gedacht had mogelijk te zijn – zo diep dat alles wat ik heb opgeofferd, in vraag lijkt te staan. Aan de keukentafel vecht ik tegen de tranen en worstel ik met de vraag: ben ik als moeder tekortgeschoten?