Ik stond in de praktijk in Mechelen toen dierenarts Dr. Van den Broeck het woord “genade” liet vallen, alsof het een pleister was. Maar ik zag wat hij niet zag: als ik Captain liet gaan, doofde ik misschien ook het laatste lichtje in mijn moeder, Evelyn. En ik wist dat ik die keuze niet alleen voor een hond maakte, maar voor ons hele wankele gezin.
Ik dacht dat ik door Antwerpen reed voor een rode bandana voor Winston, mijn Golden Retriever, maar ik reed eigenlijk naar een stilte die mijn moeder al te lang alleen droeg. In haar rijhuis ontdekte ik dat de bandana nooit ‘oud’ was geweest: ze had hem voor vijf euro gekocht om mij nog één keer te laten komen. Die namiddag leerde ik dat liefde in België niet in agenda’s past, maar in aanwezigheid aan de keukentafel, tussen lauwe koffie en woorden die te lang waren ingeslikt.