Ik dacht dat een week aan de Belgische kust mij eindelijk weer adem zou geven, tot mijn familie besliste dat mijn rust minder waard was dan hun nood. Terwijl ik voor iedereen bleef zorgen, voelde ik hoe mijn eigen leven kleiner werd. Pas toen ik de sleutel in mijn hand hield, moest ik kiezen tussen schuldgevoel en mezelf redden.
Vanaf het moment dat ik papa’s stem hoorde bonken tegen de stilte van onze kleine keuken in Gent, wist ik dat deze avond anders zou zijn. Mijn hele leven werd toen, en nog jaren daarna, overschaduwd door onmacht, verwarring en de hunkering naar gerechtigheid – wat ik ook probeerde, niets voelde ooit meer veilig. Nu, zoveel jaar later, begrijp ik pas hoe bitter de strijd is tussen compassie en alles opofferen om niet langer machteloos te blijven.