“Ge moet daar straks wel iets op zeggen, hé,” siste mijn broer in de gang van het UZ Leuven — maar ik wist niet eens of ik mijn moeder nog moeder kon noemen
Toen ik haar daar zag liggen, klein en verward, kwam alles terug wat ik als kind had weggestopt: de afwijzing, het zwijgen, het gevoel dat ik nooit genoeg was. Maar net toen ik dacht dat ik eindelijk hard mocht zijn, kwam er iets boven dat alles weer op losse schroeven zette… 💔😶🌫️👀 Lees hieronder wat er daarna gebeurde.