Ik stond in mijn boxer aan het raam, met de blauwe zwaailichten die mijn straat in Deurne in stukken sneden, en ik wist nog niet dat ik me al zes maanden kwaad maakte op een noodkreet. Ik ben Dries, ik werk in de bouw, en ik had bijna iets onvergeeflijks gedaan omdat ik dacht dat het alleen maar “lawaai” was. Toen ik eindelijk begreep waarom Rocky elke ochtend om 4:17 blafte, was het al bijna te laat voor mijn buurman en te laat om mijn schaamte nog weg te duwen.