Ik stond in de bib met mijn oude hond Boone toen een jongen met een kap over zijn hoofd naar ons toe stapte, alsof hij nergens anders heen kon. Terwijl iedereen naar de ‘perfecte’ honden keek, koos hij net de onze: een versleten speurhond met pijn in zijn heup en littekens in zijn blik. In die stilte, op de vloer tussen de boeken, zag ik hoe blijven soms meer redt dan eender welke heldendaad.