Ik zit in de keuken van het ouderlijk huis, mijn handen om een dampende kop koffie gekruld, terwijl mijn moeder op me in praat. Haar woorden prikken als kleine naalden, diep in mijn huid. Alles in mij schreeuwt om verbinding, maar iedere blik, elke uitspraak, lijkt een uitnodiging voor meer verwijten, meer afstand.
Vanaf de allereerste woorden neem ik je mee in mijn leven, waar hoop en onzekerheid elkaar kruisen en waar familie niet altijd is wat het lijkt. Mijn verhaal gaat over verlies, verlangen en de worsteling om opnieuw te vertrouwen, zelfs wanneer alles in mij schreeuwt om terug te keren naar het verleden. Kun je ooit echt thuiskomen wanneer het fundament altijd lijkt te schuiven?