Op een kille, natte novemberavond loop ik, Pieter Van den Broeck, door de gietende regen naar het kerkhof van ons dorp. Mijn hart bonkt in mijn keel, want vandaag neem ik afscheid van mijn moeder, met wie ik jarenlang een moeizame relatie had. Terwijl de modder aan mijn schoenen kleeft en de wind mijn gedachten door elkaar rammelt, worstel ik met schuld, spijt en de hoop op vergeving.