Mijn dochter Nora rekende steeds meer op mij om voor haar zoontje te zorgen. Wat begon als liefdevolle hulp, werd een vanzelfsprekendheid. Op een dag moest ik haar duidelijk maken dat ik ook nog een eigen leven heb.
Mijn man, Pieter, verwijt mij onze schulden sinds de geboorte van ons derde kind. Ik vertel hoe onze droom van een groot gezin veranderde in een strijd vol verwijten, onzekerheid en pijn. Kan ik mezelf ooit vergeven, of is dit gewoon het leven in Vlaanderen anno nu?
Mijn naam is Els, en ik ben 38 jaar. Na jaren mezelf weg te cijferen voor mijn schoonouders, heb ik eindelijk besloten mijn eigen grenzen te trekken. Dit is het verhaal van hoe ik mezelf verloor – en terugvond – in een Vlaamse familie vol verwachtingen, tradities en stille strijd.