Op mijn zeventigste verjaardag besefte ik dat de ergste eenzaamheid niet de stilte van een leeg huis is, maar het lawaai van een huis waarin niemand naar je luistert. Mijn verhaal gaat over een familie die langzaam uit elkaar viel, over dagelijkse vernederingen en de strijd om mijn waardigheid te behouden. Kan je jezelf nog terugvinden als iedereen rondom jou je al lang niet meer ziet staan?
Ik ben bijna zeventig en ik vier mijn verjaardag alleen. Mijn zoon Logan belt niet meer, sinds zijn vrouw Eva hem dat verbood. Dit is het verhaal van hoe mijn eigen fouten en koppigheid me alles kostten wat ik liefhad.
Ik ben een moeder uit Gent die per ongeluk hoorde hoe mijn zoon plannen maakte om mij naar een rusthuis te sturen en mijn appartement op zijn naam te zetten. Sindsdien ben ik verscheurd door wantrouwen, verdriet en angst voor de toekomst van onze familie. In dit verhaal deel ik mijn twijfels, mijn confrontatie met mijn zoon, en mijn zoektocht naar begrip en verbondenheid.