Mijn naam is Anja, en in het prille ochtendlicht van een Brusselse donderdag, moest ik horen van mijn dochter dat ik eindelijk eens aan mezelf moest denken—net op het moment dat ik alles voor haar en onze familie opgaf. Deze beklemmende confrontatie dwong me na te denken over hoe mijn grenzeloze toewijding langzaam mijn eigen leven wegvaagde, tot ik mezelf amper nog herkende. Terwijl ik worstel met gevoelens van verraad, isolement en spijt, vraag ik me af: wanneer verandert liefdevolle opoffering in zelfvernietiging?