Ik dacht dat ik door Antwerpen reed voor een rode bandana voor Winston, mijn Golden Retriever, maar ik reed eigenlijk naar een stilte die mijn moeder al te lang alleen droeg. In haar rijhuis ontdekte ik dat de bandana nooit ‘oud’ was geweest: ze had hem voor vijf euro gekocht om mij nog één keer te laten komen. Die namiddag leerde ik dat liefde in België niet in agenda’s past, maar in aanwezigheid aan de keukentafel, tussen lauwe koffie en woorden die te lang waren ingeslikt.