Ze hebben mij laten sterven – en toen kwam die ene vervloekte envelop. Het verhaal van Bart Verschueren uit Gent

‘Bart, waarom hebde gij dat geld nu ni aan ons overgelaten toen ge nog gezond waart? Nu ligt ge daar, en kunnen wij op niets rekenen!’, brieste mijn vader, zijn stem schril tegen de kille muren van het UZ in Gent. Ik lag vastgesnoerd aan mijn infuus, mijn ademhaling mechanisch begeleid door een machine die net zo gevoelloos klonk als zijn woorden. Moeder keek weg, haar handen in elkaar gewrongen. Mijn zus, Hannelore, stond zwijgend te scrollen op haar gsm. Stilte viel, zwaar als lood.