Een Ideale Man: Hoe Eén Zin Mijn Leven Ondersteboven Gooide
‘Allez Romy, jij hebt toch chance met zo’n ideale man!’
Die woorden van mijn vriendin Els galmden nog na in mijn hoofd terwijl ik met twee zware Delhaize-zakken de voordeur openduwde. Mijn vingers deden pijn van het plastic, mijn schouders brandden. In de woonkamer hoorde ik Pieter, mijn man, zijn stem was vlak en afwezig: ‘Ah, zijt ge daar al? Is ’t al zes uur?’
‘Het is al zeven,’ antwoordde ik, moe en prikkelbaar. Ik zette de zakken neer in de keuken. Op tafel stonden drie vuile koffietassen, een lege chipszak en zijn laptop. De geur van koude koffie en oude sigaretten hing in de lucht. Ik voelde een steek van ergernis, maar zei niets. Zoals altijd.
‘Hebt ge iets meegebracht voor het eten?’ riep Pieter vanuit de zetel, zonder op te kijken van zijn smartphone.
‘Ja, diepvriespizza’s. Zoals ge gevraagd had.’
‘Top,’ mompelde hij. ‘Ik heb honger.’
Ik keek naar hem door de deuropening. Zijn haar was ongekamd, zijn T-shirt had vlekken. Vroeger vond ik dat charmant, nu voelde het als een gebrek aan respect. Voor mij, voor zichzelf, voor ons.
Ik dacht terug aan Els’ woorden. Ideale man. Wat wist zij ervan? Ze zag Pieter op familiefeesten: vriendelijk, grappig, altijd klaar om te helpen met de barbecue of een fles wijn open te trekken. Maar thuis… Thuis was hij een schim van zichzelf. En ik? Ik was een schim naast hem geworden.
Die avond aten we zwijgend pizza in de zetel. Op tv speelde ‘Blokken’, maar niemand keek echt. Ik probeerde een gesprek te beginnen over onze dochter Lotte, die binnenkort naar de universiteit zou gaan in Gent.
‘Hebt ge haar al ingeschreven voor haar kot?’ vroeg ik.
‘Nee, dat is toch uw ding?’ antwoordde hij zonder op te kijken.
‘Pieter, ge zijt toch ook haar vader…’
Hij zuchtte diep. ‘Romy, ik heb het druk gehad vandaag.’
‘Met wat dan?’ vroeg ik, iets te scherp.
Hij keek me eindelijk aan, zijn ogen moe en leeg. ‘Met werken. Met leven. Met alles.’
Ik slikte mijn frustratie in en stond op om de tafel af te ruimen. In de keuken hoorde ik Lotte boven haar deur dichtgooien. Ze was al weken stil en afstandelijk. Misschien voelde ze de spanning tussen ons aan.
Die nacht lag ik wakker naast Pieter, die zachtjes snurkte. Mijn gedachten maalden: Was dit het nu? Was dit het huwelijk waar ik als jong meisje van droomde? We hadden alles wat we nodig hadden: een huis in Mechelen, een slimme dochter, vaste jobs. Maar liefde? Warmte? Wanneer waren die verdwenen?
De volgende ochtend zat ik met Els op het terras van Café De Zwaan. Ze stak een sigaret op en keek me onderzoekend aan.
‘Ge ziet er moe uit, Romy.’
‘Ik slaap slecht,’ gaf ik toe.
‘Is er iets met Pieter?’
Ik aarzelde even, maar dan kwam het eruit: ‘Els… Gij zei gisteren dat ik chance heb met zo’n ideale man. Maar weet ge… Soms voel ik me zo alleen naast hem.’
Els zweeg even en kneep in mijn hand. ‘Romy, niemand heeft een ideaal huwelijk. Maar ge moet wel gelukkig zijn.’
Die woorden bleven hangen. Gelukkig zijn… Was ik dat nog?
Thuisgekomen vond ik Pieter in de tuin, bezig met zijn duivenhok. Hij was altijd rustiger bij zijn duiven dan bij mij of Lotte.
‘Pieter, kunnen we praten?’ vroeg ik voorzichtig.
Hij keek op, zijn handen vol graan. ‘Nu niet, Romy. De duiven moeten eten.’
‘Altijd die duiven,’ snauwde ik plotseling. ‘Wanneer is er nog eens tijd voor ons?’
Hij keek me verbaasd aan, alsof hij me voor het eerst zag.
‘Wat wilt ge dan dat ik doe?’ vroeg hij defensief.
‘Ik wil dat ge luistert! Dat ge er zijt! Niet alleen fysiek, maar echt!’ Mijn stem brak.
Hij zette de emmer neer en kwam dichterbij. ‘Romy… Ik weet niet hoe dat moet.’
We zwegen allebei. De stilte tussen ons was oorverdovend.
De dagen daarna probeerden we krampachtig normaal te doen. We praatten over het weer, over boodschappen, over Lotte’s examens. Maar onderhuids borrelde er iets.
Op een avond kwam Lotte huilend thuis van school. Ze was gepest door klasgenoten omdat ze ‘te slim’ was en niet mee wilde doen met hun roddels.
‘Waarom moet alles altijd zo moeilijk zijn?’ snikte ze.
Ik nam haar in mijn armen en keek over haar schouder naar Pieter, die ongemakkelijk in de deuropening stond.
‘Lotteke,’ zei hij zacht, ‘het leven is soms lastig, maar ge moet uw eigen weg zoeken.’
Ze draaide zich van hem weg en kroop dichter tegen mij aan.
Die nacht lag ik opnieuw wakker. Ik voelde me verscheurd tussen mijn dochter en mijn man, tussen wat was en wat zou kunnen zijn.
Op een zaterdagochtend – Pieter was weer bij zijn duiven – besloot ik Els opnieuw te bellen.
‘Els… Ik weet niet meer wat ik moet doen,’ fluisterde ik door de telefoon.
‘Misschien moet ge eens met iemand praten,’ stelde ze voor. ‘Een therapeut of zo.’
Het idee leek me eerst belachelijk – wij Vlamingen lossen onze problemen toch zelf op? Maar iets in mij brak open.
Twee weken later zat ik tegenover mevrouw Van den Broeck, een warme vrouw met grijs haar en zachte ogen.
‘Romy,’ zei ze na mijn verhaal aangehoord te hebben, ‘wanneer hebt ge voor het laatst iets gedaan waar ge zelf gelukkig van werd?’
Ik wist het niet meer.
Langzaam begon ik kleine dingen te veranderen: een avondwandeling alleen langs de Dijle, een boek lezen in het park zonder schuldgevoel, koffie drinken met Els zonder op de klok te kijken.
Pieter merkte het op.
‘Ge zijt veranderd,’ zei hij op een avond terwijl we samen naar buiten keken.
‘Misschien wel,’ antwoordde ik eerlijk. ‘Misschien wil ik gewoon weer voelen dat ik leef.’
Hij knikte langzaam. ‘Misschien moeten we samen iets veranderen.’
We begonnen kleine stapjes te zetten: samen koken op vrijdagavond, een weekendje naar Brugge zonder Lotte, praten over vroeger – over hoe we elkaar leerden kennen op de kermis in Duffel, hoe we samen droomden van een huis vol leven en liefde.
Het ging niet vanzelf. Er waren nog steeds ruzies en stiltes. Maar soms voelde ik weer warmte tussen ons – een blik, een aanraking, een lachje om niets.
Lotte bloeide ook langzaam open toen ze zag dat wij probeerden te praten en te luisteren – naar elkaar én naar haar.
Nu zit ik hier aan onze keukentafel en schrijf dit verhaal neer terwijl Pieter boven gitaar speelt – iets wat hij jaren niet meer gedaan heeft.
Was één zin genoeg om alles kapot te maken? Of was die zin gewoon het begin van iets nieuws?
Wat denken jullie: kan een huwelijk gebouwd op gewoonte weer liefde vinden? Of is het soms beter om los te laten?