De Schaduw van de Overkant: Een Leven Tussen Licht en Duisternis
‘Geloof je nu echt dat er iets gaat gebeuren, Sofie?’ vroeg ik, terwijl ik mijn armen over elkaar sloeg en naar het ouijabord keek dat op de keukentafel lag. Mijn stem trilde een beetje, maar ik probeerde het te verbergen achter een cynische glimlach. Sofie, de zus van mijn beste vriend Pieter, keek me uitdagend aan. ‘Je bent toch niet bang, hé, Thomas?’
Het was een druilerige vrijdagavond in Leuven, ergens in het voorjaar van 2017. De regen tikte tegen het raam van ons studentenhuis in de Tiensestraat. Mijn drie huisgenoten – Pieter, Karim en Jeroen – zaten met mij rond de tafel. We waren allemaal begin twintig, vol dromen en twijfels, maar vooral op zoek naar avontuur en verbondenheid. Sofie was op bezoek met haar twee vriendinnen, Annelies en Fatima. Ze had het ouijabord meegebracht als een soort grap, maar de spanning in de kamer was tastbaar.
‘Komaan, we doen gewoon mee,’ zei Karim, altijd de eerste om iets nieuws te proberen. ‘Wat kan er nu misgaan?’
We legden onze vingers op het glas. Sofie stelde de eerste vraag: ‘Is er iemand hier met ons?’
Het glas begon te bewegen. Eerst aarzelend, dan sneller. ‘B-A-R-T-E-K’, spelde het uit. Iedereen keek elkaar aan. Niemand van ons kende iemand die zo heette.
‘Wie ben jij?’ vroeg Annelies met een nerveuze lach.
‘Ik ben Bartek,’ spelde het glas opnieuw. ‘Ik was onderweg naar het licht, maar ik ben blijven hangen.’
Een rilling liep over mijn rug. Ik keek naar Pieter, die wit weggetrokken was. ‘Dit is niet grappig meer,’ fluisterde hij.
Die nacht sliep ik nauwelijks. De regen hield aan, en elke schaduw leek te bewegen. Ik probeerde mezelf wijs te maken dat het allemaal toeval was, dat iemand het glas duwde. Maar diep vanbinnen voelde ik dat er iets veranderd was.
De dagen daarna werd alles anders in huis. Jeroen kreeg nachtmerries en werd steeds stiller. Karim lachte het weg, maar ik zag hoe hij schichtig om zich heen keek als hij dacht dat niemand keek. Pieter en ik kregen ruzie over de kleinste dingen – wie de afwas moest doen, wie te laat was met de huur.
Op een avond kwam Pieter boos thuis. ‘Thomas, waarom heb je mijn moeder gebeld?’
‘Ik? Ik heb haar niet gebeld!’
‘Ze zei dat je haar vannacht hebt opgebeld en alleen maar hebt gehijgd aan de telefoon.’
Mijn maag draaide om. ‘Dat is onmogelijk…’
De sfeer werd steeds grimmiger. Sofie kwam niet meer langs. Karim trok zich terug op zijn kamer en Jeroen begon te drinken. Ik voelde me opgesloten in mijn eigen huis, alsof er iets onzichtbaars tussen ons in stond.
Op een dag vond ik een briefje onder mijn deur: ‘Laat Bartek met rust.’
Ik rende naar Pieter’s kamer. ‘Is dit jouw idee van een grap?’
Hij schudde zijn hoofd. ‘Thomas, ik weet niet meer wat echt is en wat niet.’
We besloten samen naar Sofie te gaan om haar te vragen wat er die avond precies gebeurd was. Ze woonde bij onze ouders in Mechelen. Toen we aankwamen, was ze bleek en nerveus.
‘Ik heb sindsdien rare dromen,’ zei ze zachtjes. ‘Over een jongen met donkere ogen die aan mijn bed staat.’
Onze ouders lachten het weg toen we hen vertelden over het ouijabord. ‘Jullie zijn volwassen mannen,’ zei mijn moeder streng. ‘Laat die onzin toch achterwege en focus op jullie studies.’ Maar ik zag de bezorgdheid in haar ogen.
De weken sleepten zich voort. Mijn punten gingen achteruit; ik kon me niet meer concentreren op mijn thesis over Belgische literatuur. Mijn vader werd boos: ‘Thomas, je verspilt je toekomst! Wil je soms eindigen als je nonkel Luc? Die heeft ook nooit iets afgemaakt!’
De spanningen thuis liepen hoog op. Mijn jongere zusje Lotte begon me te mijden; ze zei dat ze zich ongemakkelijk voelde als ik in de buurt was.
Op een avond zat ik alleen in de keuken toen het licht plots uitviel. In het donker hoorde ik gefluister – of misschien was het gewoon de wind? Mijn hart bonsde in mijn keel.
Toen ik het licht weer aankreeg, zag ik op de muur met stift geschreven: ‘Laat mij los.’
Ik kon niet meer slapen, niet meer eten. Ik voelde me schuldig tegenover mijn vrienden, tegenover mijn familie… tegenover mezelf.
Op een dag besloot ik hulp te zoeken bij pastoor Van Damme in de Sint-Romboutskathedraal. Hij luisterde geduldig naar mijn verhaal.
‘Soms,’ zei hij zachtjes, ‘zijn we zo op zoek naar antwoorden dat we deuren openen die beter gesloten blijven.’
Ik vroeg hem om ons huis te zegenen. Hij kwam langs met wijwater en gebeden, terwijl mijn huisgenoten ongemakkelijk toekeken.
Langzaam keerde de rust terug in huis – of misschien wilden we gewoon geloven dat alles weer normaal was.
Maar sommige dingen bleven hangen: Jeroen verhuisde naar Gent zonder afscheid te nemen; Karim verbrak elk contact; Pieter en ik spraken elkaar nog zelden.
Mijn familie probeerde alles te vergeten, maar elke keer als er iets vreemds gebeurde – een deur die vanzelf dichtviel, een koude tocht in huis – dacht ik aan Bartek.
Nu, jaren later, woon ik alleen in Antwerpen. Soms hoor ik nog gefluister als ik ’s nachts wakker lig. Soms vraag ik me af: hebben wij Bartek ooit echt losgelaten? Of heeft hij ons nooit meer losgelaten?
En jullie? Hebben jullie ooit iets meegemaakt dat je leven voorgoed veranderde – iets waar niemand anders in lijkt te geloven?